सूर्य अस्ताउन लागेको थियो। टाढा आकाश रातो हुँदै थियो, जस्तै माया र प्रकाशको जीवन पनि बिस्तारै साँझतिर ढल्दै थियो। माया घरको छतमा उभिएकी थिइन् — हावा चलिरहेको थियो, तर उनको मनमा शून्यता थियो। फोनको स्क्रिनमा एउटा मेसेज झिलिमिली गर्‍यो — “म भोलि जाँदैछु।”

शब्द छोटा थिए, तर मनमा बज्ने आवाज तीखा। उनले मेसेज फेरि पढिन्, फेरि पनि विश्वास लागेन। “के साँच्चै?” औंला काँप्दै टाइप गरिन् — “कता?” त्यो मेसेज पठाएपछि पनि हृदय थामिएन।

केटा — प्रकाश — सधैं हाँस्ने, रमाइलो गर्ने, “नेपालमै केही गर्छु” भन्दै सपना देखाउने मान्छे। तर आज उनले त्यो सपना आफैंले जलाइदिएझैँ घोषणा गरेका थिए — “भोलि जाँदैछु।”

मायाले सम्झिइन्, केही हप्ता अघि मात्रै प्रकाशले भनेको थियो — “म त नेपालमै केही गर्छु नि, के म पनि सबैजस्तै भाग्ने हो?” त्यो बेला उनले गर्वका साथ मुस्कुराएकी थिइन्, तर आज त्यही शब्दले घाउ बनाएको थियो।

फोन बज्यो। प्रकाशको नाम झिलिमिली। मायाले फोन उठाइन्, आवाज काँपिरहेको थियो। “माया…” उनको स्वर भारी, थकित। “म बाध्य भएँ। घरको अवस्था बुझ्छ्यौ नि, ऋण छ, काम छैन… अनि शिपको अफर आयो। आजभन्दा अघि भन्न सकिनँ, मनले नै रोक्यो।”

मायाको आँखामा पानी झर्दै गयो। “तिमीलाई थाहा छ? म तिम्रो लागि सपनाहरू बुन्दै थिएँ… र तिमीले ति सबै एक झट्कामा तोड्यौ।” प्रकाश मौन। केवल सासको आवाज सुनिन्थ्यो। थप्छन्, “माया, मलाई माफ गर। म तिमीलाई बिर्सिन सक्दिन। मैले चाहेको होइन — परिस्थिति हो।”

मायाले नशा लागेको जस्तो हल्का स्वरमा भनिन्, “परिस्थिति पनि त प्रेमभन्दा ठूलो हुँदैन नि, प्रकाश…” आवाज डुब्छ, आँसु फोनको छेउसम्म झर्छ।

रात अझ अँध्यारो बन्दै जान्छ। मायाको मनमा एउटा भारी निर्णय जन्मिन्छ — “अब म रोइनँ, म तिमीलाई देखाउनेछु कि पर्खाइ पनि एक किसिमको प्रेम हो।”

उनले मोबाइल बन्द गरिन्। तर त्यो रात, आँखा कहिल्यै बन्द भएन। अनि त्यहीँबाट सुरु हुन्छ — अन्तिम भेट को कथा, जहाँ प्रेम टुट्दैन, तर परीक्षा सुरु हुन्छ।