कहिलेकाहीँ जीवनमा त्यस्ता क्षणहरू आइपर्छन्, जहाँ शब्द घाँटीमै थुनिन्छन् । मनभित्र भावनाको महासागर उम्लिन्छ, तर जिब्रो निस्कन मान्दैन । ओठ चुप लाग्छन्, तर आँखाले भने सबै कथा भनिरहेका हुन्छन् ।
बोल्न नसकिएका शब्दहरू प्रायः मौनको चोलीभित्र लुकेर आउँछन् ।
कहिले ती मुस्कानको रूप लिन्छन्,
कहिले आँशुको थोपा बन्छन्,
कहिले आँखाको चमकमा झल्किन्छन्,
र कहिले त गहिरो मौनमै हराइदिन्छन् ।
यी शब्दहरू प्रेममा अझ प्रष्ट हुन्छन्—”म तिमीलाई कति माया गर्छु” भन्न मन लाग्छ, तर वाक्य अधुरै रहन्छ । त्यो अधुरोपनमा नै हजार भावनाहरू मिसिएका हुन्छन् ।
पीडामा पनि शब्दहरू हराउँछन्—प्रियलाई गुमाउँदा, जीवनले अनपेक्षित चोट दिएर मुटु चिरिँदा, स्वर त फुट्दैन, तर आँसुका बूँदहरूले सम्पूर्ण कथा लेखिदिन्छन् ।
बोल्न नसकिएका शब्दहरू कमजोर होइनन्, बरु अझ बलिया हुन्छन् । मौनमै लुकेर पनि ती चिच्याइरहेका हुन्छन्—सम्बोधन खोज्दै, सहानुभूति खोज्दै, वा केवल स्मृतिको पाना भरिँदै ।
शब्द उच्चारण नगरी पनि मनका भाव व्यक्त हुन्छन् भन्ने प्रमाण यही हो—
बोल्न नसकिएका शब्दहरू नै जीवनका सबैभन्दा गहिरा शब्दहरू हुन् ।
