परदेशी बाटामा पसिना झर्छ,
रातको निद्रा, दिनको श्रममा हृदय कर्छ।
देश टाढा, घर टाढा, आमा टाढा,
फोनको आवाजमै सम्झना झरिरहन्छ झनै गाढा।
माया थियो यहाँ, सपना थियो त्यहाँ,
तर समयले खेलेको खेल बुझिनँ कहिल्यै कहाँ।
पत्रमा लेखिएका वाचा हराए,
सन्देशमा बाँधिएका सपना टुट्दै गए।
विदेशी आकाशमुनि, एक्लो बत्ति बाल्छु,
थाकेको तन, रोएको मन सम्झी आँसु हाल्छु।
मायामा हारेर, परदेशमा बाँधेर,
जीवनको कथा बनेछ पीडा मात्र झारेर।
तर यो कथा मेरो मात्र होइन,
हजारौं मुटुमा जलिरहेको आगो यही हो।
माया, परदेश, संघर्ष र आँसु,
नेपालीको कथा—एकै रङ, एउटै धागो।
